چه قدر خوب میشد اگر تو هم عاشق بودی ...

چه قدر قشنگ میشد اگر باز برایم حرف می زدی ....

چه قدر زندگی برایم معنا داشت ... اگر تو با من بودی ...فقط با من وبرای من ...

ولی حالا چه قدر دلتنگی های من با رفتن تو زیاد شده ...

چه قدر زندگی تلخ است با دیدنت ولی نداشتنت !!

چه قدر دلِ قَلمَم میگیرد وقتی چیزی برای نوشتن دارد ولی کتاب ها و دفتر های تو را نمی یابد !

چه قدر برای صندلی سخت است که جای خالی تو را به دوش بکشد ...

چه قدر بعد از رفتن تو  « چه قدر» های زندگی من زیاد شده ...!

چه قدر سوال دارم :

چرا خدا با اینکه میدانست پایان کارِ ما اینگونه خواهد بود

 از آغاز قصه هشداری به ما نداد ؟؟؟

چرا من زنده ام ؟؟؟ چرا خدا هست و نیست ؟؟؟ چرا خورشید اینقدر سرد می تابد ؟؟؟

چرا همه ی چرا ها را نمیتوان نوشت ؟؟؟؟

چرا زمین گرد است که هرچه بدویم به پایانش نخواهیم رسید ؟؟؟

چراهای ذهن من تمام نشد

ولی تو برای من به پایان رسیدی ...!

و وقتی تو به انتهای بودن خود برسی ، چه قدر بودن من با این چراهای خنده دار ،

با این ثانیه های سال صفت و با تمام موجود ها ظالمانه است !!!

       و تنِ خسته ی من در دلِ سردِ کفنم خواهد خفت !

       سال ها می گذرد ... وزمان ، نام مرا ؟، یاد مرا

       از همه ی خاطره ها خواهد شُست ...!

           باز می اندیشم :

          بعد مرگم آیا ، این زمان ، خاطره هایم را هم

         از کتاب و ورقِ ذهنِ تو هم خواهد شست ؟

          گاه فکرم این است :

                 - و از این فکر بسی می خندم -

        دوست دارم روزی ، که مرا مرگ در آغوش گرفت

       وبخواهند که جسمم به دلِ خاک سپارند و رهایم بکنند

        تو بیایی و دمی ، جسمِ بی جانِ مرا تنگ در آغوش کشی ...

                     خنده ام می گیرد ...!

         من توقع دارم ، تو که اندازه ی یک قافیه وسعت داری

         نه به اندازه ی هق هق بلکه ، کَمَکی گریه کنی ...

         خنده دار است عزیز ... خنده دار است بسی ...می دانم .!

      « می دانم عاقبت خواهم مرد »

       عاقبت بادِ زمان ، خاکِ آن خاطره ها را حتی

       از سَرت خواهد برد ...

               می دانم ...

          سارا.                                

                  من تو را مثل نفس در قفسِ بودنِ خود حس کردم

                     و هر آنجا که بگویم تو در آنجا هستی !

                     همه وقت ، همه جا ، همه ی ثانیه ها پر ز تجلّی توأند !

                     دفتر آبستنِ تکرار ِتو در واژه ی بی  مهری هاست

                      همه چیز و همه کس واژه ی رفتارِ تو را از حفظ اند

                      مثلاً ابر چه زیبا فهمید  که تو از آمدنش خوشحالی ...!؟

                       و از آن شوق گریست ... تا تو آرام بخندی بر من !                        

                             کاش اینجا بودی ...

                              در نبودت اینجا ، همه ی روزنه ها لب به سخن وا کردند

                              وشب از نقطه ی تاریکی خود با من گفت .

                              و هوای خنک و سردِ اتاقم از من مزه ی عطرِ تو را می پرسید.!

                                   همگی حرف زدند ، همگی پرسیدند

                                   و من آهسته فقط زیر لبم می گفتم :

                                   « رفت او دیگر ...رفت ...!»

    سارا

                        قافیه نزدیک است

                                   غزلی باید ساخت

                        و به اندازه ی پروازِ کبوتر باید   

                                   نور از باغچه ی زنبق چید !

                        تا رسیدن به حریر ِنفسِ صبح و بیداری خورشید

                              غرق می باید شد در دلِ برکه یِ خواب

                                  تا که اندیشه کمی ، خستگی از تنِ خود دور کند

                          در سرآغازِ طلوعِ یک صبح ،

                            بذرِ پر حاصلِ دیدار بکاریم

                                     و با قاشق ِامیّد غذایش بدهیم ...!

                             و چه خوب است تبسّم بنگاریم به لوحِ صورت

                                      تا که جاوید بماند این لوح !

                              تُنگِ ماهی تَنگ است

                  حوضکی باید ساخت ، تا که ماهی در آن ، فکرِ دریا بکند !

                         فاصله بین دو دل ، بین دو چشم

                        فاصله بین دو دیدار ، دو پندار ، دو رفتار

                                    دور است ... بسی دور...

                                        جاده ای باید ساخت ...!

                               قافیه نزدیک است

                                     غزلی باید ساخت...!                   

سارا.ت

            و چه اندازه دلم

            به افق های شب تیره ی خود نزدیک است !

            و شب تیره ی من آیا باز

            در سحرگاهِ غروبی دیگر

            صبح را خواهد دید ؟

            باز شب شد ولی من می دانم

                                    که فقط ،

            «دو قدم مانده به صبح»

            ولی افسوس قدم های شبم

            که بسی سنگین است ...

            که بسی طولانی است

            راهِ کوتاهِ رسیدن به سحر را

            باز طولانی و خسته

            باز نالان و شکسته

            طی خواهد کرد...

            صبح باز هم دور شد

            باز من ماندم و این تیره گی ِ دور از صبح...

سارا.ت

            باز من ماندم و یاد ترِ تو

            در مسیر راهی که فقط

             دو قدم فاصله دارد با صبح.

چون اتفاقی  وقتی داشتم میخوندم حسابی دلم از یکی گرفته بود و خیلی هم ازش دور بودم ...!!!

بخونید ولی نظر یادتون نره .!!

شهریار کوچولو گفت : بیا با من بازی کن

روباه گفت : نمیتوانم هنوز اهلیم نکرده اند.!

-: اهلی کردن یعنی چه ؟

-: چیزی که پاک فراموش شده . معنیش ایجاد علاقه کردن است ! تو الان برای من هزاران پسر بچه ی دیگری . و به هم هیچ احتیاجی نداریم . اما اگر منو اهلی کنی هردومان به هم نیاز پیدا می کنیم .

تو برای من میان همه عالم موجود یگانه ئی می شوی و من برای تو .!

آدم فقط از چیز هایی که اهلی میکند می تواند سر در آورد . آدم ها دیگر برای سر در آوردن وقت ندارند .

همه چیز را همینجور حاضر آماده از دکان ها می خرند . اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم ها مانده اند بی دوست تو اگر دوست می خواهی خوب مرا اهلی کن ...!

اما آدم اگر گذاشت اهلیش کنند بفهمی نفهمی خودش را

به این خطر انداخته که کارش به گریه کردن بکشد .

اما حالا حرف های خودم :

توی این دنیای درندشت هم  یه آدمی پیدا شده که ناخواسته منو اهلی کرد . بعد از اونم خیلی خیلی راحت گذاشت و رفت

تا حالا اهلی نشده بودم ، از اولش هم نمیدونستم که خودم رو تو خطر قشنگی به نام گریه میندازم ...!!!

اما مهم نیست یه تجربه ای کسب کردم برای اینکه یاد گرفتم چطوری خیلی راحت بتونم دیگران رو اهلی کنم در حالی خودم رام نشم ... !!!

واقعا معذرت میخوام که اینطوری حرف میزنم ولی تو این زمونه با این مردماش باید یاد بگیریم اهلی نشیم

چون ممکنه آخرش تو سیل گریه هامون غرق بشیم ...

کاش دل نبود تا اهلی نمیشدیم ...

خسته نباشید دوستای خوبم ...

قسمت هایی از بعضی شعر های شاملو رو براتون میذارم

امیدوارم خوشتون بیاد..

نمیدونم چرا اینقدر از این شعرا خوشم اومده

شاید چون یه جورایی حرف دل خودمه ...

نخست دیر زمانی در او نگریستم

چندان که چون نظر از وی باز گرفتم

در پیرامون من همه چیزیِ  به هیات او در آمده بود

آن زمان دانستم که مرا دیگر از او گریز نیست ...!

**********************************

میان آفتاب هایِ همیشه

                          زیبایی ِ تو

لنگریست_

                 نگاهت

                                       شکست ِ ستمگریست_

و چشمانت با من گفتند

 که فردا

                                       روزِ دیگری ست_

*******************************

زیباترین حرفت را بگو

شکنجه ی پنهان ِسکوت ات را آشکاره کن

و هراس مدار از آن که بگویند

ترانه ئی بیهوده می خوانید .

چرا که ترانه ی  ما

ترانه ی بیهودگی نیست

چرا که عشق

حرفی بیهوده نیست

حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید

 به خاطر فردای ما اگر

                                بر ماش منتی است.

چرا که عشق خود ، فرداست

خود ، همیشه است  

بیشترین عشق جهان را به سوی تو می آورم

از معبرِ فریاد ها و حماسه ها

چرا که هیچ چیز در کنارِ من

از تو عظیم تر نبوده است

که قلبت

چون پروانه ئی

ظریف و کوچک و عاشق است ... !

*********************************                                                                                                 

مرا تو بی سببی نیستی

براستی صلت کدام قصیده ای ای غزل ؟

ستاره بارانِ جواب ِکدام سلامی به آفتاب

از دریچه ای تاریک ؟

کلام از نگاه تو شکل می بندد

خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی !

                                                                                                                                                                                     احمد شاملو

کاش  لا اقل وقتی سد پشت چشمانم سوراخ می شد

و قطره های اشکم که سال های سال درون چشمم

  تبدیل به دریایی شده بود

به بیرون می ریخت

پترسی چون تو می بود تا جلواش را بگیرد ...

کاش وقتی مانند برگ های کتاب کبری

 در حال پرپر شدن زیر شلاق نگاه تو بوددم  

با تصمیمی کبری تر از تصمیم کبری نجاتم می دادی...

کاش وقتی در عطش نداشتنت له له می زدم

و چون تشنه ای در بیابان به دنبال جرعه ای مهر و محبت

از دریای لطفت بودم ، سفره ای به زیبائی و شکوه سفره ی کوکب خانم می انداختی

و در آن با مهرو نور و دوستی از من پذیرایی می کردی ...

باز دیوانگی و باز سر زدن به کوچه باغ های کودکی ...

چه قدر زیباست که تو در کودکی من هم جریان داری

در برگ برگ کتاب هستیم ...

در خط به خط داستان زندگیم...

نمی دانم می دانی یا نه ؟؟

من از همان تاریخ 1/1/1 می شناسمت ...

به زیبایی خودت قسم راست میگویم...

عادت است برای دیگران

و نبودنمان شاید

یک اتفاق...!

همیشه فکر میکردم

نبودنم برای تو

یک حادثه است !

غافل از اینکه

برای آدم ها

حادثه ها هم عادت می شوند....!

 چه خنده دار است که می خواهم تو ...

تو بهترین و زیباترین من

 برایم سبز سبز بمانی...

وقتی بیرنگ ترین چیز ها

در این دنیا صد رنگ دارند ،

 چه انتظار بیهوده ای است

 که می خواهم تو هنوز هم

 برایم یکرنگ بمانی.!

اصلا نمیدونم واسه چی باید چیزی بگم ؟؟؟؟

میدونم که هیچوقت نتونستم خوب بنویسم اما

دستم با سماجت تمام میخواد قلم به دست بگیره و بنویسه

از چی قراره بنویسم نمیدونم شاید از  تو ... از تو که ...

نه... میخوام باز از خودم و از این زندگی بنویسم :

ای کاش ما آدم ها هیچوقت بزرگ نمیشدیم

کاش همیشه تو دنیای بی خیالی خودمون می موندیم

یک زندگی آروم و بی دغدغه ...

زندگی ای که تمام دنیات میشه یه چرخ

 که ولش می کنی تو خیابون و

با یه چوب می افتی دنبالش...

اما همینکه بزرگ شدی این زندگیه

 که تو رو میندازه توی یه چرخ و

ولت می کنه تو سرنوشت ...

سرنوشت ننوشت ...

گر نوشت بد نوشت ...

اما باور کن  سرنوشت را نمی توان از سر نوشت ...

چند تا شعر غم انگیز ناک()  براتون مینویسم شاید دلم خالی شه .!!!!

شما هم اگه زحمتتون نمیشه بعد از خوندنشون برام شعر ها یا جمله های غم ناک آلود() بذارین!!

لطفااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا. !!!!

غربت را حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی پشت لحظه های آشنا .!!

همین که عزیزت نگاهش را

به دیگری تعارف کند

کافیست تا  تو غریب شوی.!!!

*********************************

آنچه هستیم

هدیه ی خداوند است به ما

و آنچه خواهیم شد هدیه ماست به خداوند .!!!

*******************************

آنجا که چشمــان مشتاقـــــی

 برایت اشک میریزد ،

 زندگـــــــــی

به رنج کشیدنش می ارزد.

****************************

سلام عزییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییزان !!!

خوبین ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ خوشین ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وای خدا چقدر دلم واسه وبلاگم  تنگ شده بود !!!!

اون ته ته ته ته دلم یه کوچولو دلم واسه ی شما هم تنگ شده بود!!!

خوب بعد از دو هفته اومدم چی بگم خودمم نمی دونم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!

خوب می گم عید همه ی کسایی که به یادم بودن مبارک چه اونایی که کامنت گذاشتن  چه اونایی که نذاشتن .!!!

آهاااااا یه چیز دیگه هم می خواستم بگم می خواستم آرزو کنم تو بازی امروز نه استقلال ببره نه پرسپولیس !!!!!!!!

میدونین چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چون دلم نمیخواد مردم دوباره به جون هم بپرن.

خوش باشین تا بعد خداحااااااااااااااااااااااااااافظ !!!!!

بعد از مدت ها ، دوستای گلم سلاااااااااااااااااااااااام .

امروزو آپ می کنم و شاید تا دو هفته ی دیگه نتونم بیام.

براتون دوتا داستانک نوروزی گذاشتم . بخونین حتما قشنگه !!!!

مگه میشه من چیزی بنویسم و خوب نباشه ؟؟؟؟؟؟؟

داستانک ها :

عذاب وجدان

گفتم: « دلشو ندارم . می ترسم بکشمشون! »

گفت : « مواظب باشی ،کسی کشته نمی شه ، آقا رضا .»

گفتم : « کافیه دستم بلرزه »

گفت : « کاری نداره پسر . آپولو که نمی خوای هوا کنی »

گفتم : « اگه یکی هم بمیره از عذاب وجدان می میرم »

گفت :  « پولش هم خوبه ها !! »

گفتم : « اگه مُردن چی ؟؟میمیرن دیگه . مگه نه اصغر آقا ؟؟؟ توی همین چند روز چند تاشون مردن ؟؟ »

گفت : « خود دانی من دست تنهام . شاگرد می خوام . تو نه ، یکی دیگه . »

اصغر آقا طوری را برد زیر آب . یک ماهی قرمز را گرفت .ماهی داخل توری بالا و پایین می پرید . سریع ماهی را درون تنگ آب انداخت و گفت : « دیدی ؟؟ به همین راحتی . »

پیر مرد و مینا

ـ پرتغال اعلای تامسون ، کیلویی هزار و پانصد تومن . این را از فروشنده شنید .

ـ از یک کنار چند ؟

ـ فقط دست چین !!

پیر مرد دست های چروکیده اش را در جیبش می کند .

فقط یک دویست تو مانی دارد .امروز هم کار گیرش نیامده بود .

***********************

سفره ی هفت سین را از همین الان چیده اند .

هفت سینش کامل است .

فردا حول و حوش ساعت نُه سال نو می شود .

پدر هم هست . اسکناس های نو چشمک می زنند .

مینا هفت سال دارد. چند تا اسکناس از مامان چند تا از بابا