X
تبلیغات
رایتل

خطوط دستانت را حفظم...

برای روز دهم

  

به یاد روز دهم، واتفاقی که در نیمه شبی این چنینی در چند قدمی حالای من ... 

 

بهار که رسید تنها بود! 

من را به بهار هدیه کرد خدا ! 

تا سین هشتم سفره ی بارانی اش باشم  

تا تنها نباشد ، تا تنها نباشم ... 

 

آن زمان که رسیدم  

خیلی گریه نکردم ! 

حتی خندیدم به قطره های وضوئی که پدربزرگ به صورتم چکاند! 

 

اما من  

فرزند این فصل گریانم  

مرا با تنفس باران غسل داده اند ! 

بی جهت نیست  که شبنم گونه هام را   

تابش هیچ آفتابی خشک نمی کند! 

 

  

پ ن 

{به دنیا آمدن هر فرد هیچ توضیح و تفصیل خاصی ندارد.  

آن زمان که از آغوش نرم خدا پرت میشوی روی این خاک پر ریا...! 

 

{همین لحظات ، در حوالی همین ثانیه ها مهمان بهار شدم ! همین. 

  

                                                                                    بهشهر ساعت 01:۴۰ بامداد

+نوشته شده در سه‌شنبه 10 فروردین 1389ساعت01:40 ق.ظتوسط س.تاجی | نظرات (5)