X
تبلیغات
رایتل

خطوط دستانت را حفظم...

آغوش مرگ ...

« عاقبت خواهم مُرد »

       و تنِ خسته ی من در دلِ سردِ کفنم خواهد خفت !

       سال ها می گذرد ... وزمان ، نام مرا ؟، یاد مرا

       از همه ی خاطره ها خواهد شُست ...!

           باز می اندیشم :

          بعد مرگم آیا ، این زمان ، خاطره هایم را هم

         از کتاب و ورقِ ذهنِ تو هم خواهد شست ؟

 

          گاه فکرم این است :

                 - و از این فکر بسی می خندم -

        دوست دارم روزی ، که مرا مرگ در آغوش گرفت

       وبخواهند که جسمم به دلِ خاک سپارند و رهایم بکنند

        تو بیایی و دمی ، جسمِ بی جانِ مرا تنگ در آغوش کشی ...

                     خنده ام می گیرد ...!

 

         من توقع دارم ، تو که اندازه ی یک قافیه وسعت داری

         نه به اندازه ی هق هق بلکه ، کَمَکی گریه کنی ...

         خنده دار است عزیز ... خنده دار است بسی ...می دانم .!

 

      « می دانم عاقبت خواهم مرد »

       عاقبت بادِ زمان ، خاکِ آن خاطره ها را حتی

       از سَرت خواهد برد ...

               می دانم ...

 

          سارا.                                

+نوشته شده در سه‌شنبه 4 تیر 1387ساعت10:34 ق.ظتوسط س.تاجی | نظرات (15)